Τρίτη εβδομάδα «Χαρίσματος» στους κινηματογράφους

«Κορίτσι αχινός συναντά αγόρι οδοστρωτήρα στην απόλυτα αθηναϊκή και ανέλπιστα ρομαντική κομεντί της Χριστίνας Ιωακειμίδη «Χάρισμα». Με ένα πανέξυπνο σενάριο που δεν θυμίζει τηλεοπτική σειρά, δεν υποτιμά τη νοημοσύνη σου, δεν ξεπέφτει σε ευκολίες, βρίσκει χώρο για χιούμορ, τρυφερότητα, θετική διάθεση και δύο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές. Να πώς θα έπρεπε να είναι το «εμπορικό» ελληνικό σινεμά.»   Γ. Κρασσακόπουλος, Athens Voice.

Η ρομαντική κομεντί που δίχασε με την ειλικρίνεια και το ρεαλισμό της, συνεχίζει να προβάλλεται από 2 μέχρι 8 Δεκέμβρη στους κινηματογράφους

Αθήνα:

Ανδόρα, Σεβαστουπόλεως 117, Ερ. Σταυρός (ΜΕΤΡΟ Πανόρμου), Προβολή των 19:15

Καβάλα:

Απόλλων Cinema Καβάλας, Π. Μελά 1, Καβάλα.

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Μανώλης Κρανάκης για το Χάρισμα (Ozon Mag)

Η ιστορία δύο ανθρώπων που, υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν θα ερωτευόντουσαν ποτέ αν δεν υπήρχε το σινεμά γίνεται η αφορμή για την ταινία που βάζει την λέξη ‘ελληνική’ πριν από την ρομαντική κομεντί.

Η προσθήκη της λέξης ‘ελληνική’ μπροστά από το πλέον παρεξηγημένο από τα κινηματογραφικά είδη, την ρομαντική κομεντί, θα έμοιαζε κανονικά με αστεϊσμό. Η Χριστίνα Ιωακειμίδη, όμως, δεν αστειεύεται καθόλου. Τα υλικά της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας της έχουν συλλεχθεί με απόλυτη γνώση των δύσκολων απαιτήσεων μιας αυθεντικής ρομαντικής κομεντί που το ελληνικό σινεμά δεν ευτύχησε μέχρι σήμερα όχι να γεννήσει, αλλά ούτε καν να σκεφτεί. Ένα κορίτσι που θέλει να αγαπηθεί, ένα αγόρι που δεν μπορεί να αγαπήσει και η εκρηκτική συνάντησή τους θα ήταν στοιχεία αρκετά για να περιγράψουν το ‘Χάρισμα’ και την συναρπαστικά απλή ιστορία του. Μόνο που το σινεμά (αντίθετα με την πραγματική ζωή) έχει πάντοτε κρυμμένους άσους στο μανίκι του για τις ερωτικές ιστορίες που μοιάζουν καταδικασμένες από την αρχή. Το δυσλειτουργικό ζευγάρι που βρίσκεται στο κέντρο του σύγχρονου αυτού αστικού love story δεν είναι παρά δύο άνθρωποι της διπλανής πόρτας, οι οποίοι για μια στιγμή αποφασίζουν να ενδώσουν στο ‘τι θα γινόταν αν…’. Και είναι σε εκείνο ακριβώς το σημείο που η ταινία τελειώνει με την υπέροχη εισαγωγή στον συνηθισμένο κόσμο του καθενός για να ανοίξει μια πόρτα στο όχι και τόσο συνηθισμένο κοινό τους σύμπαν. Χαμένοι σε μια μοναδική στιγμή μέσα στον χρόνο, ο άξεστος αλλά τόσο αυθεντικός Χάρης (Μάκης Παπαδημητρίου) και η ανασφαλής αλλά τόσο σίγουρη για όσα δεν θέλει Ισμήνη (Βάσω Καβαλιεράτου) μεταμορφώνονται σε ήρωες μιας τόσο απλής ιστορίας που θα μπορούσε να είναι κλασική. Μαζί φτιάχνουν ένα χώρο στον οποίο μπορούν να είναι ο εαυτός τους, αφήνοντας απ’ έξω όλα όσα θα τους έκριναν ως αταίριαστους. Ακριβώς ό,τι κάνει δηλαδή και η ‘χαρισματική’ Ιωακειμίδη ποτίζοντας τους ήρωες της με περισσή αγάπη, βάφοντας την Αθήνα με ένα λούστρο μαγικού ρεαλισμού και στέλνοντας με το φινάλε της ένα μήνυμα εναλλακτικής επιβίωσης σε έναν αποδεδειγμένα σκληρό κόσμο. Αφήνοντας απ’έξω όσους σοβαροφανείς συνεχίζουν να θεωρούν τις ρομαντικές κομεντί παιδιά ενός κατώτερου σινεμά.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Η γνώμη του Λευτέρη Τσουρέα (soundmag.gr)

Τα δείγματα γραφής των ελληνικών ταινιών από πέρσι είναι όχι μόνο ενθαρρυντικά και ελπιδοφόρα, αλλά και άξια για να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι αξίζει να πάμε στο σινεμά και να χαρούμε μια ελληνική ταινία στη μεγάλη οθόνη!

“Το Χάρισμα”, εν προκειμένω τείνει να γίνει μία από τις ελάχιστες ταινίες στην ιστορία του εγχώριου κινηματογράφου που μπορεί κάποιος να πει πως είναι κομεντί. Είναι όμως; Οσοι το ενστερνίζονται ίσως να παραβλέπουν το γεγονός ότι η Χριστίνα Ιωακειμίδη πέρασε από χίλια κύματα τόσο οικονομικά όσο και σε επίπεδο σύλληψης για να παρουσιάσει την πρώτη της ταινία μεγάλου μήκους! Και αυτό θαρρώ πως πρέπει να επισημανθεί, γιατί οι κομεντί είναι στη χώρα μας τόσο από κοινό όσο και από κριτικούς με το «ελαφρό» κινηματογράφο και αναλώνονται με καθημερινές, ανάλαφρες ιστορίες αγάπης! Αυτή η ταινία νομίζω πως δεν έχει καμμία σχέση με αυτό…Τί είναι όμως;

Σίγουρα δεν τη σώζουν από αυτό το χαρακτηρισμό ούτε οι εξαιρετικές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού δίδυμου, ούτε βέβαια η πλοκή που μόνο πολύπλοκη και εντελώς απρόβλεπτη δεν μπορεί να θεωρηθεί! Εκείνο που την καθιστά μοναδική στο είδος της για τα ελληνικά δεδομένα είναι η ικανότητα της να απεικονίζει και να σκιαγραφεί τις διαπροσωπικές σχέσεις εν έτει 2010 με έναν έντονο υπερρεαλιστικό τρόπο που σε καθηλώνει! Στις λεπτομέρειες της βρίσκει κανείς αν όχι πτυχές του εαυτού του, αλλά σκηνές, σκέψεις και καταστάσεις που βιώνει καθημερινά και αποφεύγει να τους δώσει εμφατική απεικόνιση στη ζωή του! Θα μου πείτε είναι σημαντικό αυτό; Μάλλον ναι θα σας απαντήσω, βλέποντας την αμηχανία της Ισμήνης όταν γδύνεται ο παντρεμένος γκόμενος της για να κάνουν έρωτα στον καναπέ με όλες τις κινήσεις να παρουσιάζονται με την ειλικρίνεια της αμεσότητας και του αυθορμητισμού που όλοι έχουμε βιώσει! Σε αυτή τη σκηνή συντελείται η πρώτη απεικόνιση της ταινίας απέναντι στη σεξουαλική ζωή των ζευγαριών σήμερα, που ενοχικά βιώνουν τον έρωτα με τρόπο αμήχανο και συμπλεγματικό!

Καθόλου τυχαία η σκηνοθέτης δεν υποβάλλει το πρωταγωνιστικό ζευγάρι σε μια ανάλογη σκηνή, μυθοποιώντας και εξιδανικεύοντας το ρομαντικό υπόβαθρο που τους έφερε κοντά! Κάπου εκεί η Ιωακειμίδη δίνει τα διαπιστευτήρια της, δίνοντας όλο το χώρο στους ηθοποιούς κυριολεκτικά να ακροβατήσουν πάνω στο ρόλο τους, δίνοντας μια αληθοφάνεια τόσο απροκάλυπτη! Μόνο να δει κανεις πώς ο Χάρης απευθύνεται στην Ισμήνη όταν εκείνη του λέει ότι φοβάται τα πάντα, αρκεί για να ανάγει τις λεπτομέρειες της ταινίας ως αιτίες για συζήτηση και αναζήτηση στο τι είναι το κάθετι για τον καθένα μας. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων και η απεικόνιση τους με την επιλογή όλων αυτών των ηθοποιών, καταφέρνουν να περάσουν στο θεατή το πόσο μα πόσο δύσκολες είναι οι σχέσεις σήμερα όταν οι παρεμβολές της τεχνολογικής επικοινωνίας (κινητό τηλέφωνο, internet) νομίζουμε πως μας φέρνουν πιο κοντά.

Η Ισμήνη και ο Χάρης έρχονται κοντά ο ένας στον άλλον με τον παραδοσιακό τρόπο της αναζήτησης και του φλερτ, που απορρίπτει τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας που «μας φέρνουν πιο κοντά» και τους γνωστούς/φίλους που «θα μιλήσουν για να μάθουν τί νιώθει η άλλη πλευρά μήπως φάμε χυλόπιτα». Είναι κάτι παραπάνω από μια υπενθύμιση για το τί πραγματικά είναι οι σχέσεις και πως προκύπτει το ερωτικό στοιχείο στην επαφή δύο ανθρώπων. Οσο κι αν οι περισσότεροι γελάσαμε με το γεγονός ότι στην ταινία τα ετερώνυμα έλκονται, βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι ο ένας βρήκε στον άλλον ό,τι ακριβώς βρίσκουν οι περισσότεροι στις σχέσεις τους σήμερα: Κάποιον να τους κάνει να μη νιώθει μόνος!

Αυτή θαρρώ πως είναι και η μοναδικότητα της ταινίας, μιας και καταπιάνεται με τις σχέσεις μάνα – κόρης, συζύγων και κυρίως ζευγαριών παντρεμένων και μη! Συγκλονιστική στιγμή είναι όταν η Ισμήνη έρχεται ενώπιων της επίθεσης της μάνας του παιδιού που φροντίζει να παίρνει από το σχολείο και διαβάζει καθημερινά! Κάπου εκεί η Ιωακειμίδου αναδεικνύει την ματαιότητα των γονιών σήμερα να δώσουν «τα πάντα» στα παιδιά τους εκτός από αφοσίωση, ζεστασιά και προπάντων προσοχή και έγνοια που θα αποφέρει δέσιμο και αγάπη!

Ο Μάκης Παπαδημητρίου και η Βάσω Καβαλιεράτου παρουσιάζουν το Χάρη και την Ισμήνη με έντονο χιούμορ και αστείες καταστάσεις που δεν προκύπτουν από τη χυδαιότητα και την υβρεολογία που μας έχει συνηθίσει η ελληνική σύγχρονη γραφή του ελληνικού κινηματογράφου! Καταφέρνουν να μην περάσουν κανένα μήνυμα ακόμα και όταν στο κλείσιμο της ταινίας το happy end δεν έχει εικόνα, παρά μόνο ήχο και όνειρα! Οπως ακριβώς και όλες οι σχέσεις που μας υπόσχονται μόνο ένα μέλλον με όνειρα….

Την Τρίτη 16 Νοεμβρίου στο Six Dogs έγινε και το party για την ταινία με καλεσμένους τους Ηλία Φραγκούλη, Φοίβο Δεληβοριά, Ρένα Μόρφη, Monsieur Minimal, Burger Project, Μαριέττα Φαφούτη, Leon, Jef Maarawi. Την παράσταση έκλεψαν οι Burger Project στο κλείσιμο της βραδιάς ξεσηκώνοντας τον κόσμο, έχοντας στη σκηνή το Φοίβο Δεληβοριά, τη Ρένα Μόρφη και τη Μαριέττα Φαφούτη!

Μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε αυτήν την ταινία με παρέα και σίγουρα θα έχετε πολλά σημεία της να συζητήσετε μετά! Κι αν μπείτε σε αυτή τη διαδικασία θα ξεδιπλωθούν προσωπικές αλήθειες που ισως σας οδηγήσουν μακριά από ο,τιδήποτε περιβάλλει και πνίγει τον χαμένο αυθορμητισμό σας,που έκανε το Χάρη να είναι αυτός που είναι και την Ισμήνη πλάι του να επιθυμεί να γίνει ό,τι πραγματικά θέλει κι εκείνη να είναι! Ζήστε το ανάλογα και εσείς!

Λευτέρης Τσουρέας

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Μάκης Παπαδημητρίου μιλάει στο Γιάννη Ζουμπουλάκη (ΤΟ ΒΗΜΑ)

Ο πρωταγωνιστής της ταινίας της Χριστίνας Ιωακειμίδου μιλάει για τις σχέσεις, την ανεργία που ταλαιπωρεί τον κλάδο του και τη Φυσική.

O Μάκης Παπαδημητρίου έπαιξε το ένα από τα δύο κλεφτρόνια στις «Ωρες κοινής ησυχίας» της Κατερίνας Ευαγγελάκου και έκανε μικρά περάσματα από τις «Παρέες» του Σωτήρη Γκορίτσα και το «Η γυναίκα είναι σκληρός άνθρωπος» του Αντώνη Καφετζόπουλου. Είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός του θεάτρου, με ελάχιστο όμως κινηματογραφικό έργο. Ως σήμερα τουλάχιστον. Το «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδου, η ιστορία μιας ανορθόδοξης ερωτικής ιστορίας που προβάλλεται από χθες Πέμπτη στις αίθουσες, είναι μια ταινία που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στους δύο ηθοποιούς της: τον Παπαδημητρίου και τη Βάσω Καβαλιεράτου.

«Για μένα το θετικό στοιχείο του “Χαρίσματος” είναι η έλλειψη επιτήδευσης, αλλά και η μη ωραιοποίηση του θέματός του» λέει ο ηθοποιός. «Οι άνθρωποι κάνουν τα πράγματα περίπλοκα, ενώ είναι απλά.Γιατί;Επειδή είμαστε καταπιεσμένοι. Παλαιότερα, υποθέτω, τα ζευγάρια χώριζαν πιο δύσκολα, η ανοχή ήταν μεγαλύτερη. Η διατήρηση της οικογένειας ήταν ένα θέμα. Η ελευθερία στις επιλο γές μας είναι πια μεγαλύτερη». Για τον ίδιο σε μια ερωτική σχέση «η ειλικρίνεια δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, αλλά η αλήθεια της στιγμής. Και αυτό σημαίνει ότι αν το ζευγάρι έπειτα από δύο-τρία χρόνια χωρίσει, θα το κάνει συνειδητά. Με την έννοια ότι το δοκιμάσαμε και τελείωσε». 

Ο Μάκης Παπαδημητρίου σπούδασε φυσικός στην Αθήνα αλλά «όπως κάθε φοιτητής, όφειλα κι εγώ να βαριέμαι». Εμπλεξε με μια θεατρική ομάδα και… από εκεί άρχισαν όλα. Στα 24 του είχε βρει τον δρόμο του. Πέρασε πρώτος στο Εθνικό και «όλο το πράγμα γύρισε τελείως ανάποδα». Παράτησε τη Φυσική και συνέχισε στο θέατρο με πολύ δυνατές παραστάσεις, μια εκ των οποίων, το «Μotortown» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, του χάρισε το Βραβείο Χορν. 

«Το θέατρο στηρίζεται στο λάθος» λέει. «Δεν μπορεί να με πείσει ο άλλος ότι είναι ο Ρωμαίος του Σαίξπηρ. Το ίδιο ισχύει για τον Ορέστη ή την Ηλέκτρα. Για μένα η λέξη-κλειδί στο θέατρο είναι “επικοινωνία” μέσω του κειμένου και όχι “πειθώ”. Χωρίς να κάνω κριτική σε κανέναν».


«Καλύτερα να πιάσουμε πάτο»

Για την κρίση των ημερών, ο Παπαδημητρίου μνημονεύει μια πρόσφατη συνάντησή του με τον Γιάννη Μπέζο. Του είπε ότι δεν θυμάται σεζόν που να μην ξεκινούσε με κρίση. «Ανήκω σε έναν κλάδο που εδώ και πάρα πολλά χρόνια έχει τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας σε όλη τη χώρα- πάνω από 70%.Απλώς οι δυσκολίες έχουν πια αυξηθεί.Εύχομαι να ξεπεραστεί γιατί έχουμε φτάσει τόσο κάτω που ο μόνος δρόμος είναι αυτός που λένε όλοι:καλύτερα να χτυπήσουμε πάτο και να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε, γιατί παραήταν μακρά η περίοδος που πέφταμε».

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Μια γυναικεία άποψη για το Χάρισμα

Έχω καταναλώσει τόσες και τόσες ρομαντικές κομεντί στη ζωή μου που σχεδόν δεν μπορώ να το πιστέψω, όχι μόνον ότι έζησα για να δω και μια ελληνική ταινία του είδους, αλλά κι ότι ήταν μια σωστή, αποτελεσματική, διασκεδαστική, αστεία, φρέσκια, σύγχρονη, ρομαντική… ρομαντική κομεντί. Η σκηνοθέτης Χριστίνα Ιωακειμίδη, που έγραψε και το σενάριο, ξέρει πολύ καλά τους πρωταγωνιστές της: την καλλιεργημένη, αλλά μοναχική Ισμήνη και τον άξεστο, αλλά συναισθηματικό Χάρη, οι οποίοι συναντιούνται ένα μεθυσμένο βράδυ και, ως απόλυτα ετερώνυμα, πρέπει στη συνέχεια να λειάνουν την επιφανειακή τριβή τους για να συνειδητοποιήσουν ότι θα μπορούσαν κάλλιστα να λέγονται τέντζερης και καπάκι.

Η Ιωακειμίδη γνωρίζει επίσης και δίνει την πρέπουσα προσοχή στους δορυφορικούς χαρακτήρες, τη γειτόνισσα και τον εραστή της Ισμήνης, τη φίλη του Χάρη σε μια καντίνα – στοιχεία που εμπλουτίζουν και συναισθηματικά και χιουμοριστικά την ιστορία χωρίς να είναι απλοί μαϊντανοί, όπως στις περισσότερες αντίστοιχες αμερικάνικες ταινίες. Όλοι τους ανεξαιρέτως μιλούν τη γλώσσα της εποχής τους, δεν φαίνονται σα να ξεπήδησαν από κάποιο εξωγήινο παραμύθι – αν και μπορεί να καταλήξουν σε ένα… Μπορεί η αφήγηση να έκλεισε απότομα για τα γούστα μου, αλλά και πάλι με άφησε με χαμόγελο και μια θετική αίσθηση, η οποία με συνοδεύει ακόμα, όποτε μου έρχεται στο μυαλό η ταινία. Δε συμβαίνει κάτι τέτοιο συχνά, πιστέψτε με. Έλενα Χριστοπούλου, Πρώτο Θέμα (www.protothema.gr)

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο Ηλίας Φραγκούλης για το Χάρισμα

 

Παιδαγωγός που τραβιέται με εργοδότη παντρεμένο γνωρίζει (τη μέρα) οδηγό σε σχολικό και (τη νύχτα) μεταφορέα πάγου σε μπαρ. Δεν το λες και το τέλειο ρομάντζο…

Η παραδοσιακή φόρμα του boy meets girl, με ολίγη από ζητήματα ισχύος των δύο φύλων, πασπαλισμένη από το αντίξοο ενός «Beauty and the Beast» στόρι, αποκτά για μια σπάνια φορά στη ντόπια κινηματογραφία λειτουργικότητα, δίνοντας στο «Χάρισμα» της Χριστίνας Ιωακειμίδη (ντεμπούτο μεγάλου μήκους) τον τίτλο της πιο feel good ελληνικής ταινίας που έχουμε δει… εδώ και δεκαετίες, ίσως!

Περσόνες σημερινές, εικόνες γνώριμες, της πόλης, ψυχολογία συναισθηματικής «αναπηρίας» και άμυνες στη θέση της γαλήνης του ερωτεύσιμου, είναι μερικά από τα συστατικά της Ιωακειμίδη που δίνουν έναν αέρα ταύτισης ειλικρινή, φλερτάρουν με το μέσα σου χωρίς να το διαπιστώνεις με την πρώτη. Σχεδόν όπως στην πραγματική ζωή δύσκολα θα ερωτεύονταν δύο τέτοιοι άνθρωποι. Είναι απ’ αυτά που… «δεν το περιμένεις». Κι όμως, ο μπρουτάλ και διόλου γοητευτικός Χάρης είναι αυτός που περίμενε η μορφωμένη και ευαίσθητη Ισμήνη, το ταίρι της απόλυτης ευτυχίας που, άνοιξε τα μάτια σου, δεν υπάρχει μόνο στο σινεμά, συμβαίνει κι εκεί έξω το happy end σου!

Πέρα από τις ελαφρές αντιρρήσεις με τη διάρκεια της υποπλοκής με τον παντρεμένο ή την τόσο παθητική θηλυκή σκιαγράφηση σεναριακά, το «Χάρισμα» σου μοστράρει φωτογραφία και μοντάζ πρώτης τάξης αγαπησιάρικο, μα, πάνω απ’ όλα, ευτυχεί στο κάστινγκ των πρωταγωνιστών. Ο Μάκης Παπαδημητρίου, ένας από τους πλέον κινηματογραφικούς ηθοποιούς που έχουμε σήμερα, περνάει σαν οδοστρωτήρας από την οθόνη και πλάθει έναν χαρακτήρα που φτάνει βαθιά ως την καρδιά σου και θα σε κάνει να χαμογελάς όποτε θα φέρνεις την ταινία στο μυαλό, ακόμη και αρκετό καιρό μετά την πρώτη σου «επαφή» μαζί της! Τον συνοδεύει πιο χαμηλότονα ερμηνευτικά η Βάσω Καβαλιεράτου, που εμφανώς φρενάρεται από το ρόλο, αλλά βρίσκει την ισορροπία της σταδιακά.

Με λίγα λόγια, το «Χάρισμα» της Ιωακειμίδη είναι μια υποδειγματική περίπτωση λαϊκού σινεμά, με προθέσεις εμπορικές που δε θα σε κάνουν να ντρέπεσαι που έκοψες εισιτήριο. Ένα φιλμ είδους που έχει ανάγκη το ελληνικό σινεμά και τόσο φρέσκο που δεν έχεις παρά να το αγαπήσεις. Γιατί στην τελική, όπως λέει και το τραγούδι, all you need is… 🙂

* Από το CINEMaD και το mftm.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Το «Χάρισμα» στους κινηματογράφους

«Με ένα πανέξυπνο σενάριο που δεν θυμίζει τηλεοπτική σειρά, δεν υποτιμά τη νοημοσύνη σου, δεν ξεπέφτει σε ευκολίες, βρίσκει χώρο για χιούμορ, τρυφερότητα, θετική διάθεση και δυο εξαιρετικούς πρωταγωνιστές. Να πως θα έπρεπε να είναι το «εμπορικό» ελληνικό σινεμά«.        Γ. Κρασσακόπουλος, Athens Voice

«Ευχάριστη και στιλάτη ρομαντική κομεντί, από εκείνες που σπανίζουν στον ελληνικό κινηματογράφο. Με ένα απολαυστικό πρωταγωνιστικό δίδυμο, άρωμα ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά και καθαρή, φρέσκια κοινωνική ματιά«. Χ. Μήτσης, Αθηνόραμα

«…το Χάρισμα της Ιωακειμίδη είναι μια υποδειγματική περίπτωση λαϊκού σινεμά, με προθέσεις εμπορικές που δε θα σε κάνουν να ντρέπεσαι που έκοψες εισιτήριο. Ένα φιλμ είδους που έχει ανάγκη το ελληνικό σινεμά και τόσο φρέσκο που δεν έχεις παρά να το αγαπήσεις. Γιατί στην τελική, όπως λέει και το τραγούδι, all you need is..H. Φραγκούλης, Mad TV, CINEMaD, Mftm

«Ευπρόσδεκτη απόπειρα για μια φρέσκια μοντέρνα ιστορία απρόσμενου έρωτα, αναγνωρίσιμου περιβάλλοντος, στρωτής αφήγησης και αισιόδοξων τόνωνΡ. Εκσιέλ, Έθνος.

«...ένα από τα πιό ανορθόδοξα ρομάντζα που έχουν περάσει ποτέ από ελληνική ταινία, το ζηλευτό ντεμπούτο της Χριστίνας Ιωακειμίδη..Γ. Ζουμπουλάκης, ΤΟ ΒΗΜΑ

«Η Χριστίνα Ιωακειμίδη φτιάχνει μια καλογουστη και καλογυρισμένη ρομαντική κωμωδία που βασίζεται στην κλασική συνταγή των αταίριαστων ετερόκλητων και ανατρέπει συνεχώς το κλισέ της εξουσίας της ομορφιάς«.     Θ. Κουτσογιαννόπουλος, Lifo

 

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε